0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 a b c ć d e f g h i j k l ł n ń o ó p r s œ t u w y z ź ż 

.


Formy cytowania naukowego wynikają z różnorodnych tradycji oraz komunikatywności i oszczędności miejsca. Poszczególne wydawnictwa i czasopisma zalecają czasem różniące się w szczegółach instrukcje. W naukach humanistycznych stosuje się najczęściej przypis tradycyjny: cytowany fragment (w cudzysłowie lub bez, czyli w formie dosłownej lub mniej lub bardziej sparafrazowanej) oznaczony jest cyfrą lub innym znakiem z indeksem górnym, a opis bibliograficzny znajduję się na dole strony. W naukach humanistycznych często podaje się także numer strony lub nawet wiersza. W naukach przyrodniczych, gdzie zazwyczaj cytuje się krótkie publikacje w czasopismach oraz cytuje się dane a nie konkretne zdania i kompozycję słowną, w przypisach bibliograficznych podaje się zazwyczaj tylko całą publikację, bez wyszczególnienia strony, z której pochodzi cytat. W niektórych czasopismach w bibliografii podaje się tylko nazwisko autora, tytuł czasopisma, tom i strony publikacji (pierwszą i ostatnią), pomijając sam tytuł artykuły. W ten sposób oszczędza się miejsca a jednocześnie zachowuje możliwość łatwego odszukania cytowanej pracy. W naukach przyrodniczych zamiast przypisu tradycyjnego, stosuje się cytowanie w tekście (tak zwany przypis w systemie harwardzkim), gdzie za cytowanym fragmentem (najczęściej bez cudzysłowu, a więc w formie sparafrazowanej) pojawia się nazwisko i roku publikacji, np. (Kowalski 2007). Natomiast na końcu publikacji umieszcza się zestawienie cytowanego piśmiennictwa w kolejności alfabetycznej i pełnymi danymi bibliograficznymi (nazwiska i inicjały autora lub autorów, rok publikacji, tytuł artykuły, skrócony tytuł czasopisma, tom oraz strony publikacji). Jeszcze oszczędniejszy jest sposób cytowania za pomocą odnośników, gdzie zamiast nazwiska autora i roku umieszcza się numer publikacji (np. [3] ) w kolejności pojawiania się w tekście artykułu lub w kolejności zestawienia bibliografii na końcu pracy. [1] Cytowanie w pracach naukowych jest niezbędnym ich elementem. Publikacje naukowe opisujące oryginalne, nowe badania muszą posiadać część wstępną, która umiejscawia te badania na "mapie nauki", poprzez liczne odniesienia do wcześniejszych prac na zbliżony temat i dowodzą sensu i oryginalności opisywanych badań. Ponadto, w ramach pracy naukowej wykorzystuje się zwykle dokonania innych badaczy, np. rozwinięte przez nich techniki badawcze i zacytowanie ich dokonań jest formą okazania im wdzięczności. Istnieją też publikacje przeglądowe, które w zasadzie składają się niemal wyłącznie z samych cytatów. Ich użyteczność wynika z faktu zebrania w jednym miejscu najważniejszych informacji, co umożliwia przyjrzenie się określonemu fragmentowi wiedzy w sposób syntetyczny oraz oszczędza czas w dotarciu do tych informacji innym badaczom. W środowisku naukowym, żartuje się czasem, że przepisanie jednej publikacji to plagiat, ale sensowne przepisanie fragmentów stu publikacji to wartościowa praca przeglądowa. Cytowanie w pracach naukowych jest pożądane przez autorów cytowanych prac, gdyż liczba cytowań jest podstawową formą oceny znaczenia i wartości prowadzonych badań. Czym praca jest częściej cytowana przez innych badaczy, tym jej znaczenie dla rozwoju nauki rośnie. W naukowych bazach danych gromadzone są szczegółowe zbiory cytowań, na podstawie których oblicza się tzw. Impact factor, stanowiący ilościową ocenę wartości prowadzonych badań.

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82 

>> Kac: Gorzkie żale po gorzale. Gołębiowicz W
 >> Kainów w Polsce być nie może. Polsce potrzebny jest każdy człowiek - od noworodka w kołysce do starca na rencie. Stefan kard. Wyszyński (1901 - 1981)
 >> Kalambur jest żałosną formą dowcipu. Beyle Henri
 >> Kamieniem (probierskim) złota próbują, a złotem człowieka. Chilion
 >> Kamieniem probierczym modlitwy jest wydanie swego życia - określone i szczere - tym, którzy nas potrzebują. kard. Carlo Maria Martini
 >> Kanibal to też człowiek. Nic, co ludzkie, nie jest mu obce
 >> Kanibale wolą tych, co nie mają kośćca. Stanisław Jerzy Lec (pierw. de Tusch - Letz, 1909-1966)
 >> Kapelusz ani rusz rozumu nie doda. Przysłowie ludowe
 >> Kapitalizm bez bankructwa jest jak chrześcijaństwo bez piekła. Frank Borman
 >> Kapitał na wprowadzenie pokoju wkładało chrześcijaństwo w historię jak dotychczas bez rozrzutności. Dietrich Emeis
 >> Kapitulacja to próba ocalenia wszystkiego, z wyjątkiem honoru. Napoleon Bonaparte
 >> Kapłan jest człowiekiem żyjącym samotnie po to, aby inni nie byli samotni. Jan Paweł II
 >> Kaptur nie czyni mnicha.
 >> Kara jest także rodzajem lekarstwa.
 >> Kara powinna być jak sałata: więcej w niej oleju niż octu. Friedrich von Logau
 >> Kara przychodzi zwykle w ten sposób, że wygląda jak krzywda. Bóg działa incognito, dzięki temu nie zmusza ofiary do milczenia, pozwala jej na złudzenia i skargi. Karol Irzykowski
 >> Kara: Niekiedy dopiero kara stwarza poczucie winy. Kumor Leszek
 >> Karawan to jest śmiertelny dyliżans. Alojzy Żółkowski
 >> Karą kłamcy jest to, iż nawet prawda przez niego powiedziana nie znajduje wiary... . maksyma wschodnia
 >> Karą kłamcy nie jest to, że mu nikt nie wierzy, lecz to, że sam nie potrafi nikomu uwierzyć.
.
BBick działki anathema teksty miasta kodeks spółek handlowychvq lubuskie miasta podlaskie podlaskie XV sejm cites gada gra0750