0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 a b c ć d e f g h i j k l ł n ń o ó p r s œ t u w y z ź ż 

.


Formy cytowania naukowego wynikają z różnorodnych tradycji oraz komunikatywności i oszczędności miejsca. Poszczególne wydawnictwa i czasopisma zalecają czasem różniące się w szczegółach instrukcje. W naukach humanistycznych stosuje się najczęściej przypis tradycyjny: cytowany fragment (w cudzysłowie lub bez, czyli w formie dosłownej lub mniej lub bardziej sparafrazowanej) oznaczony jest cyfrą lub innym znakiem z indeksem górnym, a opis bibliograficzny znajduję się na dole strony. W naukach humanistycznych często podaje się także numer strony lub nawet wiersza. W naukach przyrodniczych, gdzie zazwyczaj cytuje się krótkie publikacje w czasopismach oraz cytuje się dane a nie konkretne zdania i kompozycję słowną, w przypisach bibliograficznych podaje się zazwyczaj tylko całą publikację, bez wyszczególnienia strony, z której pochodzi cytat. W niektórych czasopismach w bibliografii podaje się tylko nazwisko autora, tytuł czasopisma, tom i strony publikacji (pierwszą i ostatnią), pomijając sam tytuł artykuły. W ten sposób oszczędza się miejsca a jednocześnie zachowuje możliwość łatwego odszukania cytowanej pracy. W naukach przyrodniczych zamiast przypisu tradycyjnego, stosuje się cytowanie w tekście (tak zwany przypis w systemie harwardzkim), gdzie za cytowanym fragmentem (najczęściej bez cudzysłowu, a więc w formie sparafrazowanej) pojawia się nazwisko i roku publikacji, np. (Kowalski 2007). Natomiast na końcu publikacji umieszcza się zestawienie cytowanego piśmiennictwa w kolejności alfabetycznej i pełnymi danymi bibliograficznymi (nazwiska i inicjały autora lub autorów, rok publikacji, tytuł artykuły, skrócony tytuł czasopisma, tom oraz strony publikacji). Jeszcze oszczędniejszy jest sposób cytowania za pomocą odnośników, gdzie zamiast nazwiska autora i roku umieszcza się numer publikacji (np. [3] ) w kolejności pojawiania się w tekście artykułu lub w kolejności zestawienia bibliografii na końcu pracy. [1] Cytowanie w pracach naukowych jest niezbędnym ich elementem. Publikacje naukowe opisujące oryginalne, nowe badania muszą posiadać część wstępną, która umiejscawia te badania na "mapie nauki", poprzez liczne odniesienia do wcześniejszych prac na zbliżony temat i dowodzą sensu i oryginalności opisywanych badań. Ponadto, w ramach pracy naukowej wykorzystuje się zwykle dokonania innych badaczy, np. rozwinięte przez nich techniki badawcze i zacytowanie ich dokonań jest formą okazania im wdzięczności. Istnieją też publikacje przeglądowe, które w zasadzie składają się niemal wyłącznie z samych cytatów. Ich użyteczność wynika z faktu zebrania w jednym miejscu najważniejszych informacji, co umożliwia przyjrzenie się określonemu fragmentowi wiedzy w sposób syntetyczny oraz oszczędza czas w dotarciu do tych informacji innym badaczom. W środowisku naukowym, żartuje się czasem, że przepisanie jednej publikacji to plagiat, ale sensowne przepisanie fragmentów stu publikacji to wartościowa praca przeglądowa. Cytowanie w pracach naukowych jest pożądane przez autorów cytowanych prac, gdyż liczba cytowań jest podstawową formą oceny znaczenia i wartości prowadzonych badań. Czym praca jest częściej cytowana przez innych badaczy, tym jej znaczenie dla rozwoju nauki rośnie. W naukowych bazach danych gromadzone są szczegółowe zbiory cytowań, na podstawie których oblicza się tzw. Impact factor, stanowiący ilościową ocenę wartości prowadzonych badań.

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29 

>> I aniołowie mają swoich szatanów, i szatani swoich aniołów. Stanisław Jerzy Lec
 >> I bracia syjamscy mogą być egoistami.
 >> I brak owoców rodzi fermenty. Lec Stanisław Jerzy (pierw. de Tusch-Letz, 1909-1966)
 >> I brak precedensu jest precedensem. Stanisław Jerzy Lec (pierw. de Tusch - Letz, 1909-1966)
 >> I byłem królem. Lecz sen przepadł rankiem. William Szekspir (właść. William Shakespeare, 1564 - 1616)
 >> I cap się wyszczególnia, bo bardzo śmierdzi. Fredro Aleksander
 >> I cmentarz umiera. Po śmierci - staje się warstwą geologiczną. Wincenty Rzymowski
 >> I co do wahania się należy podjąć decyzję. Stanisław Jerzy Lec (pierw. de Tusch - Letz, 1909-1966)
 >> I cóż dalej, szary człowieku? Hans Fallada (właść. Rudolf Ditzen, 1893 - 1947)
 >> I cóż po wariackich papierach. Szaleńcy ich nie uznają. Stanisław Jerzy Lec
 >> I cudzy analfabetyzm utrudnia pisanie. Stanisław Jerzy Lec (pierw. de Tusch - Letz, 1909-1966)
 >> I cukier się przyje. Zawadzki
 >> I cygan koło domu nie kradnie. Przysłowie ludowe
 >> I cyprysy mają swe kaprysy.
 >> I czarna kokosz białe jajca niesie. Rysiński
 >> I czarna krowa białe mleko daje. Linde
 >> I czarne włosy posiwieją. Safona
 >> I czas Einsteina zależał od zegara miejskiego. Lec Stanisław Jerzy (pierw. de Tusch-Letz, 1909-1966)
 >> I człowiek jednak niezłym jest stworzeniem. Ignacy Krasicki
 >> I czworonogi staja na tylnych łapach. Czego się nie robi dla żarcia i ze strachu. Stanisław Jerzy Lec (pierw. de Tusch - Letz, 1909-1966)
.
agencje nieruchomości w gdańsku grzaniec biżuteria męska kasa sztabki złotaprogramista stron www spa łódź f3.inwigilacja.net.pl Anestezjolog Lublin Anestezjolog Lublin Anestezjolog Lublin Bariatra Wrocław Bariatra Wrocław Bariatra Wrocław sypialnia toptop horoskop egzekucja